Showing posts with label Hindi Cinema. Show all posts
Showing posts with label Hindi Cinema. Show all posts

Tuesday, September 22, 2026

શા માટે આ ગીત દેવઆનંદને બિલકુલ પસંદ ન હતું?

 આજ ફીર જીને કિ તમન્ના હૈ, આજ ફીર મરને કા ઈરાદા હૈ

   શા માટે આ ગીત દેવઆનંદને બિલકુલ પસંદ ન હતું?

    

     ફિલ્મઃ ગાઈડ,

     ડાયરેક્ટરઃ વિજય આનંદ

     મ્યુઝિકઃ એસ.ડી.બર્મન

     ગીતકારઃ શૈલેન્દ્ર

        વાત છે વર્ષ 1965ની. દેવ આનંદ એક ફિલ્મ બનાવી રહ્યા હતા જેનું નામ હતું 'ગાઈડ', આ ફિલ્મના કર્તા-હર્તા અને ઓલ ઈન વન કહી શકાય એવા વ્યક્તિ એટલે દેવ આનંદ. વિજય આનંદ ફિલ્મના કેટલાક ટેકનિકલ પાસા સંભાળતા અને બાકીની તમામ વસ્તુઓ દેવ આનંદ પાસે હતી. દેવ આનંદ એક ફિલ્મ બનાવવા માગતા હતા જેમાં એક પ્રેમકથા હોય, ઈમોશનન્સ હોય છતાં કંઈક તો એવું મિસિંગ ફીલ થતું હોય. કહેવાય છે કે, દેવ આનંદની સૌથી સફળ ફિલ્મોમાં 'ગાઈડ' પહેલા નંબર પર આવે. ફિલ્મ તૈયાર થઈ ન હતી એ પહેલાની જ મિટિંગમાં દેવ આનંદનું કમિટમેન્ટ હતું સંગીતકાર બર્મનદા સાથે. ફિલ્મના તમામ ગીતમાં સંગીત એ જ આપશે. પણ નસીબ અને પરિસ્થિતિ દરેકનો સાથ આપે એવું જરૂરી નથી. આ એ સમય હતો જ્યારે બર્મનદા પોતાની સેકન્ડ ઈનિંગ્સના કેટલાક કપરા સમયમાં હતા. આર્થિક રીતે નહીં પણ માનસિક અને શારીરિક રીતે. બર્મનદાને હાર્ટ એટેક આવ્યો છે. આ ન્યૂઝ સાંભળતા જ દેવ આનંદને પેટમાં ફાડ પડી. યુદ્ધના ધોરણે બધુ કામ મૂકીને પહેલા દાદાની ખબર કાઢી. કઠિન નિર્ણય કરીને ફિલ્મનું શુટિંગ 6 મહિના સુધી બ્લોક રાખ્યું.

      જ્યારે હોસ્પિટલમાં બર્મનદાને મળવા માટે દેવ આનંદ ગયા એ સમયે પણ કહ્યું, મારી ફિલ્મોમાં તમામ પ્રકારના સંગીત તમારે જ આપવાના છે. તમે શાંતિથી આરામ કરો, સ્વસ્થ થઈ જાવ અને પછી આરામથી કામ કરીશું. કમિટમેન્ટ સામે બર્મનદાએ પણ પોતાની ક્ષમા માગી કે નિયત સમયમાં તેઓ સંગીત ન આપી શક્યા. સંગીતનો જીવ શાંત થોડી રહે! હોસ્પિટલની પથારીમાં જ શયન અવસ્થામાં કેટકેટલીય ધૂન વિચારી લીધી અને કેવી રીતે કામ કરવું છે એ નક્કી કરી લીધુ. થોડા સ્વસ્થ થયા અને કામ કરવા માટે ફરી તૈયાર થયા. એ સમયે માત્ર પાંચ દિવસમાં ગાઈડના તમામ ગીતનું કામ ખતમ થઈ ગયું. રેકોર્ડિંગ સહિત. એ પહેલાનો એક કિસ્સો પણ રસપ્રદ છે. ગીતકાર તરીકે શૈલેન્દ્ર પહેલી પસંદ હતા જ નહીં. આ કામની જવાબદારી આપવામાં આવી હતી હસરત જયપુરીને. એક ગીત તેમણે ખાસ દેવ આનંદના પાત્ર માટે લખ્યું. સંગીત પણ બની ગયું. પણ દેવ આનંદને પસંદ ન આવ્યું. થોડા ફેરફાર માટે કહ્યું ત્યારે હસરત જયપુરીએ આખા પાત્રને લાર્જ કરીને સમજાવ્યું પણ દેવ આનંદને આ ગમ્યું નહીં. બીજી બેઠક પહેલા જ દેવ આનંદને જયપુરી સાથે વાંધો પડ્યો એટલે ગીત ફિલ્મ સુધી પહોંચે એ પહેલા જ કપાઈ ગયું. 

       પછી પસંદગી થઈ શૈલેન્દ્રની. એમાં પણ દેવ આનંદ અને શૈલેન્દ્રના સંબંધની દાળ ખાટી થતા થતા બચી ગઈ. એમાં શૈલેન્દ્ર સાચા હતા અને એના શબ્દોમાં પણ ગજબની તાકાત હતી. ગીત હતું 'આજ ફીર જીને કી તમન્ના હૈ, આજ ફીર મરને કા ઈરાદા હૈ'. જે ગીત એવોર્ડ અપાવી ગયું એ એક સમયે દેવ આનંદને ગમ્યું ન હતું. કારણ એ હતું કે, ગીતની આખી સિચ્વેશનમાં ક્યાંક જીવવાની તો એ જ લાઈનમાં ફરી મરવાની વાત થાય છે. એક જ ગીતમાં આવો કોન્ટ્રાસ્ટ? આ વાત દેવ આનંદને ગમતી ન હતી. ડાયરેક્ટ વિજય આનંદને આ વાતની ખબર પડી અને દેવ આનંદે આની ચોખવટ પણ કરી. પણ એ સમયે ડાયરેક્ટરે કહ્યું કે, શુટિંગ તો કરી લઈએ. પછી જોયું જાશે. પણ શુટિંગ વખતે દેવ આનંદે નિરીક્ષણ કર્યું કે, ફિલ્મની ટીમના વ્યક્તિના કાને જ્યારે એ ધૂન સાથે ગીત પ્લે થયું ત્યારથી દિલમાં વસી ગયું. સ્પોટબોયથી લઈને લાઈનમેન સુધી દરેક કોઈ આ ગીત લલકારતા હતા. ગણગણાવતા હતા. પછી દેવ આનંદે સહમતી દર્શાવી ને ગીત ફિલ્મમાં એડ થઈ ગયું. 'દિન ઢલ જાયે', 'ગાતા રહે મેરા દિલ','પીયા તો સે નૈના લાગે રે','તેરે મેરે સપને અબ એકરંગ હૈ', 'આજ ફિર જીને કી તમન્ના હૈ' એકથી એક ચડિયાતા ગીત અને એનાથી પણ ચડે એવું એનું સંગીત. ફિલ્મના દરેક ગીત જેને સાંભળ્યા હશે,એને ખૂબ પસંદ આવ્યા જ હશે. પણ ખૂબ ઓછાએ એ વાત માર્ક કરી હશે કે, દરેક ગીતમાં જે વાદ્યો વાગે છે, ધૂન વાગે છે અને જે રીધમ છે એ કોઈ જ ગીતમાં ફરીથી નથી વાગતી. 

      'આજ ફિર જીને કિ તમન્ના હૈ' આ ગીતનું શુટિંગ રાજસ્થાનના ઉદયપુર હાઈવે પર, ચિત્તોડગઢમાં અને પદ્માવતી મહેલના પરિસરમાં શૂટ થયું છે. સામાન્ય રીતે જ્યારે શબ્દોને સંગીતના કચકડે મઢવાના હોય ત્યારે મુખડા માટે અલગ સંગીત હોય અને અંતરો એક અલગ સંગીતના બેગ્રાઉન્ડમાંથી ઉપડે. પણ આ ગીતમાં એવું નથી. આખું ગીત એક જ રીધમમાં તૈયાર થઈ ગયું છે. અંતરો ગાવ તો પણ મુખડાની ધૂન અને મુખડું ગાવ તો પણ એ જ અંતરાની ધૂનને પ્લે કરી શકાય. ટૂંકમાં મુખડા અને અંતરા વચ્ચે વેરિએશન નથી છતાં ગીતમાં વેરીએશન ફીલ થાય છે. વાહ...બર્મનદા વાહ....

આઉટ ઓફ બોક્સ

હસરત જયપુરીનું જે ગીત ગમ્યુ ન હતું એ હતું 'દિન ઢલ જાયે' જે સુપરહીટ ગયું. શૈલેન્દ્ર ફિલ્મની સેકન્ડ ચોઈસ છે એ વાત માલુમ પડતા શૈલેન્દ્રએ પોતાની ફી ચારગણી કરી નાખી હતી.

Friday, October 10, 2025

કૉલકાતા અપને આપ મેંઃ સ્ટોરી, હિસ્ટ્રી અને ફિલ્મ

કૉલકાતા અપને આપ મેંઃ સ્ટોરી, હિસ્ટ્રી અને ફિલ્મ

     

    ઓનલાઈન કહેવાતા યુગમાં ઓટીટી પ્લેટફોર્મનો દબદબો રીતસર વર્તાય છે. ફિલ્મો જે સિનેમાહોલમાં રીલિઝ થતી, એ હવે ઓટીટી પર થાય છે. ઘણી સારી પણ જૂની ફિલ્મ ઓટીટી પર જોવા મળે એ રાહ જોનારો પણ એકવર્ગ છે. સિનેમાહોલ અને ફિલ્મ એ એક સિક્કાની બે બાજુ છે. એવું કહેવામાં કંઈ ખોટું નથી. મોબાઈલ જનરેશનમાં ઓટીટીએ એક સમયની ટીવી સીરીયલ જેવું કામ કર્યું છે. સીરીયલનો દરરોજ એક એપિસોડ પ્રસારિત થતો. અહીં બધા એપિસોડ એક સાથે પીરસાય છે. આ જ ફેર છે. બોલિવુડ હિન્દી ફિલ્મોનું નામ આવે એટલે કેટલાક શહેરોનું હોવું એક અપેક્ષિત છે. સમય બદલતા હિન્દી સિનેમાની વાર્તાના મૂળ સુધી પહોંચવા કેટલીય ફિલ્મોએ એના ઓરિજિનલ લોકેશન સુધી પહોંચવા કમર કસી. હિન્દી સિનેમામાં ફિલ્મો પાછળ થતું સ્ટોરીવર્ક અને હોમવર્ક ઘટ્યુ. આની અસર સ્ટોરી પર પડી એના કરતા જ્યાંથી એ સ્ટોરી આવતી એના પર વધારે થઈ. ફિક્શનની સાથે સત્યઘટનાથી પ્રેરિત ફિલ્મોનો આખો ફાલ આવ્યો. મોબાઈલમાં ઓટીટીના પ્રભાવ વચ્ચે સિનેમાહોલનો એક યુગ હતો.

       સોની કંપનીના સ્પીકર અને ડલબી ડિજિટલની ઈફેક્ટ સાંભળવા યુવાનોની લાઈન લાગતી. સિંગલ સ્ક્રિન થિએટર્સ એક સમયના કિંગ હતા. આવા સિનેમાહોલ સાથે એક આખી પેઢીની યાદો જોડાયેલી છે. એ સિનેમા હોલની આસપાસ મળતી ખાણી-પીણીની આઈટમ, ટિકિટ માટે થતા જુગાડ, મનપસંદ જગ્યા માટે થતા ટિકિટ એક્સચેન્જ, ટાઈટલ ટ્રેક જોવા શૉ ટાઈમ કરતા વહેલા પહોંચવાનું એક્સાઈટમેન્ટ, ઈન્ટરવલમાં ફરી સિંગચણા કે દાળની પડીકી લઈને અંદર દોડવાની મજા હતી. એક્ઝિટ ગેઈટમાંથી બાહર આવીએ ત્યારે પણ બીજી આવનારી ફિલ્મના પોસ્ટર દેખાતા. એટલે એ પછી રીલિઝ થતી ફિલ્મ જોવા વાત થતી. ફિલ્મોમાં સ્ટોરી હોય અને સ્ટોરીમાં અનેક પાત્ર હોય. પાત્રનું જે તે શહેર સાથે એક ક્નેક્શન હોય. બોલિવૂડની અનેક એવી ફિલ્મમાં સ્ટોરીલાઈન અલગ હોવા છતાં દેશની પ્રથમ રાજધાની કોલકાતાનું દમદાર સિનેમેટિક થયું. હકીકત એ પણ સ્વીકારવી પડે કે, મુંબઈ અને દિલ્હી જેવા શહેરને જે સ્થાન મળ્યું એવું સ્થાન ફિલ્મોમાં કોલકાતાને ન મળ્યું. પણ રાજનીતિમાં વિવાદાસ્પદ રીતે મળ્યું. કોલકાતા એટલે સ્ટોરી, હિસ્ટ્રી અને કલ્ચરનો ત્રિવેણી સંગમ. આર્ટ વીથ એક્ટિવિટી, કલર્સ વીથ ટ્રેડિશન, ઈમેજ વીથ ઈમોશન. આપણા દેશમાં પ્રથમ થિએટરનું નિર્માણ કોલકાતામાં થયેલું અને એક ગુજરાતી-પારસી વ્યક્તિએ બનાવેલું. વર્ષ 1907માં જમશેદજી ફરામનજી માદન નામના વ્યક્તિએ એલ્ફિન્સ્ટન પિક્ચર પેલેસ નામનું થિએટર બંધાવ્યું. મૂળ આ વ્યક્તિ નાટકના જીવ. ફિલ્મ સાથે સીધો તો નહીં પણ વાયા-વાયા સંબંધ. ખુરશીમાં બેસીને ફિલ્મ જોવાના શોખીન પારસીએ થિએટર બનાવી નાંખ્યું.                  

        પ્રથમ થિએટર કોલકાતામાં બંધાવ્યા બાદ દેશના બીજા શહેરમાં આ શૃંખલા શરૂ કરી. વર્ષ 1913માં બનેલી પ્રથમ મૂક ફિલ્મ 'રાજા હરિશચંદ્ર' સૌ પ્રથમ આ જ થિએટરમાં રીલિઝ થયેલી. આઝાદી બાદ સિંગલ સ્ક્રીન થિએટરનો યુગપ્રારંભ થયો. એમાં પણ કોલકાતાના ફ્લેવર ફીલ થતા. બંગાળની ધરતીની મહેક હતી. મૃણાલ સેન અને સત્યજીત રેની જન્મભૂમિ પશ્ચિમ બંગાળ સાહિત્યની સાથે ફિલ્મકલાનું કેન્દ્ર રહ્યું પણ સ્ક્રીન સુધી એટલું પહોંચ્યું નહીં. એ પછીના દાયકાઓ બાદ કોલકાતા સ્ક્રીન પર ચમક્યું. 'ગુંડે' અને 'સ્પેશ્યલ 26' જેવી ફિલ્મોએ કોલકાતાના કલર્સ બતાવ્યા. જ્યારે 'કહાની' જેવી ફિલ્મોએ ટ્રેડિશનની સાથે કિલર સ્ટોરી પીરસી. આ પાછળનું એક કારણ એ છે કે, કોલકાતામાં પ્રોડક્શન કોસ્ટ મુંબઈ કરતા ઓછી છે. મહેનતાણું ઓછું અપાય છે. 'બુલેટ રાજા' ફિલ્મના કેટલાક સીન હૈદરાબાદમાં તો કેટલાક કોલકાતામાં રેકોર્ડ થયેલા. આ જ ફિલ્મની પ્રોડક્શન ટીમના એક વ્યક્તિ રાહુલ મિત્રા કહે છે કે, ફિલ્મને લઈને આ સિટીનું પ્રમોશન જરૂરી છે. કારણ કે અહીં આધુનિકતા અને વિરાસત બન્નેનો સંગમ છે. આજે પણ આ શહેરની અંગ્રેજોના યુગની એક ઓળખ યથાવત છે. દેશની પ્રથમ રાજધાની તરીકે આ શહેરે જે સહન કર્યું એ 'બેંગાલ ફાઈલ્સ'માં જોયું.


      બીજા દ્રષ્ટિકોણથી જોઈએ તો કોલકાતા બીજા શહેરો કરતા સ્લો છે. લાઈફસ્ટાઈલ અલગ છે. ટ્રામ સિટીથી લઈને ટેલિકોમ હબ તરીકે વિકસી રહેલા સિટીમાં ફિલ્મોનો નાતો આઝાદી પહેલાનો છે. શહેરના જૂના વિસ્તારમાં ફરો એટલે એક અલગ ફીલ આવે છે. જ્યાં સુધી વાત ફિલ્મોની છે તો એમાં બંગાળી ફ્લેવર અપગ્રેડ થઈને પીરસાયો છે. 'કહાની' જ જોઈ લો. 'લૂટેરા', 'બરફી', 'સ્પેશ્યલ 26' આ ફિલ્મોના રૂટ પશ્ચિમ બંગાળના છે. શહેર ભલે કેન્દ્રમાં રહ્યું પણ ફ્લેવર બંગાળી છે. 'દો બીઘા જમીન' અને 'બ્યોમકેશ બક્ષી' એના રૂટ પણ પશ્ચિમ બંગાળના. રાજકીય વિવાદોમાં ન પડતા અહીં આજે પણ વહેલી સવાર આપણે ત્યાંના રાત્રીના 3.30 વાગ્યે પડે છે. અનેક એવા મઠમાં સંગીતના માધ્યમથી પૂજા થાય. આરતી વખતે વાગતું સંગીત અલગ. કિશોર કુમાર જેવા ગાયક અને નીરજ પાંડે જેવા ઉચ્ચ કક્ષાના ડાયરેક્ટર પશ્ચિમ બંગાળથી જ આવે છે. પણ કોલકાતા સિટી ક્યાંય ફિલ્મની સ્ક્રિનમાં પાછળ રહી ગયું. સ્ટોરીલાઈનમાં દમ અને રૂટ સંશોધનમાં પ્રાદેશિક ભાષા જેવી અનેક એવી મર્યાદાઓ વચ્ચે સિટીએ પોતાનો સ્પાર્ક જાળવી રાખ્યો. 'પરિણિતા' અને 'દેવદાસ' જેવી ફિલ્મોએ એને ક્નેક્ટ કરવાનો મસ્ત પ્રયાસ કરેલો. જે ખરેખર પોંખવા જેવો. જ્યારે 'લવ આજ કલ' જેવી ફિલ્મોએ પણ કંઈક બતાવવાનો પ્રયાસ કર્યો..


આઉટ ઓફ બોક્સ

આધુનિક કોલકાતા અને અપગ્રેડ થયેલી સિટી જોવું હોય તો વિક્કી ડોનર ફરી જોઈ લેજો. રાજ બાડિયોના અદભૂત લોકેશન ખરેખર એક વિઝિટ કરવા ઉત્સાહિત કરે એવા છે.

ઉફ્ફ યે મિલાવટ, ક્યાં કરે ગંદા હૈ પર ધંધા હૈ! લોગો કો લૂંટને કા યહી એક ફંડા હૈ

ઉફ્ફ યે મિલાવટ, ક્યાં કરે ગંદા હૈ પર ધંધા હૈ લોગો કો લૂંટને કા યહી એક ફંડા હૈ     એવું કહેવાય છે કે, અન્ન સમા પ્રાણ હોય છે. ભૂખ લગાડતા પેટના...